Kiedy się myślą w przeszłości zagłębię,
Nie wiem,jak sobie jej postać malować?
Czy kiedy przyszła śpiącego całować
Jak z rozwartymi skrzydłami gołębie?
Czy wtenczas,kiedy uciekała trwożna?
Czy gdy na jedną ze mną księgi kartę
Wbijała oczy błękitne,otwarte,
Na każde moje spojrzenie ostrożna?
Są łzy,co mówić na zawsze zabronią.
A kiedy mówię,wpadam w zamyślenie;
I widzę jasne,błękitne spojrzenie,
Co się zaczyna nade mną litować.
I widzę usta,co mię chcą całować,
I drżę - i znów mię ogarną płomienie..
I nie wiem,gdzie iść?i gdzie oczy schować?
I gdzie łzy ukryć?i gdzie być samotnym?
I staję blady,i kreślę jej rysy;
Lub imię piszę na piasku wilgotnym;
Lub błądzę między róże i cyprysy
Jak człowiek,który skarb drogi postrada,
Zmysły utracił i płacząc usiada
Tam,kędy urny na grobowcach siedzą;
Myśląc,że groby o niej co powiedzą.